{"id":27,"date":"2005-10-30T14:56:43","date_gmt":"2005-10-30T13:56:43","guid":{"rendered":"http:\/\/www.barbantia.org\/cont\/index.php\/sen-titulo\/"},"modified":"2013-02-19T16:40:18","modified_gmt":"2013-02-19T15:40:18","slug":"lena","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/www.barbantia.es\/www\/cont\/index.php\/comisions\/fardel-de-palabras\/lena\/","title":{"rendered":"Lena"},"content":{"rendered":"
\"Ana

Ana Redondo<\/p><\/div>\n

Tras as recepci\u00c3\u00b3ns mutuas, con sa\u00c3\u00bados e apertas finxidos, as d\u00c3\u00baas s\u00c3\u00a9ntanse nas respectivas cadeiras e piden unha cervexa e unha auga sen burbullas dunha marca especial que te\u00c3\u00b1en reservada para o seu consumo; semellan diferentes s\u00c3\u00b3 nunha vista vaga e preliminar.<\/p>\n

– Hab\u00c3\u00ada moito tempo dende que non nos v\u00c3\u00adamos, Antonia. Alegroume a esgalla que seguises conservando o tel\u00c3\u00a9fono de hai quince anos. Vas crer que son unha boca aberta, falando por falar. Gustar\u00c3\u00adame que foses ti a que rompese o xeo, xa que eu dei este paso tan dif\u00c3\u00adcil.
\n– Agora ch\u00c3\u00a1mome Maruxa. Perdoa a correcci\u00c3\u00b3n, pero consid\u00c3\u00a9roa necesaria para que esta conversa non se torne m\u00c3\u00a1is simulada do que me est\u00c3\u00a1 a resultar. A verdade \u00c3\u00a9 que considero irrelevante e inoportuno ter que relatarche a mi\u00c3\u00b1a vida para remontarme antes do per\u00c3\u00adodo no que ningunha soubo da presenza da outra, cando a raz\u00c3\u00b3n desta xuntanza foi a t\u00c3\u00baa chamada. Non estou aqu\u00c3\u00ad para parolar en balde, tan s\u00c3\u00b3 vin na procura das t\u00c3\u00baas s\u00c3\u00baplicas, as cales seguen estando no aire.
\n– Si, claro… Ehhh, tes raz\u00c3\u00b3n, sinto ter resultado tan interesada, pois en verdade fun eu a que che implorou que vi\u00c3\u00b1eses en calidade de amiga a esta absurda cita, non si?
\n– En efecto.
\n– De acordo, introducireiche na historia que me fixo regresar ao teu colo profesional do cal preciso axuda.
\n– Escoitareiche se a brevidade das t\u00c3\u00baas palabras dar\u00c3\u00a1 forma a alg\u00c3\u00ban esperado fin.
\n– Non sei se te acordar\u00c3\u00a1s da cativa da mi\u00c3\u00b1a irm\u00c3\u00a1?
\n– Si, vagamente. Gardo o recordo da s\u00c3\u00baa tenue voz apuntando maneiras, ti\u00c3\u00b1a un ton suave e delicado, perfecto para o murmuro da “bossa-nova”. Por que?
\n– Claro… morreu de sobredose hai dous anos…
\n– …
\n– En fin, son cousas que pasan. A\u00c3\u00adnda que ese non \u00c3\u00a9 o problema, sen\u00c3\u00b3n o desencadeante: agora v\u00c3\u00a9xome embargada. Tiven que pagar sumas de cartos moi elevadas porque Lena non pod\u00c3\u00ada pagar a merda que esa xente lle consegu\u00c3\u00ada, e tam\u00c3\u00a9n me vexo dentro do c\u00c3\u00adrculo da droga porque os grandes p\u00c3\u00addenme contas que non podo solucionar economicamente. Quixera que me axudases. Eu non podo recompensarte. Xa ves que acud\u00c3\u00adn ao \u00c3\u00baltimo recurso, non te\u00c3\u00b1o patac\u00c3\u00b3n no peto.
\n– Mariquinha, eu non son unha instituci\u00c3\u00b3n de caridade \u00c3\u00a1 que se poida acudir cando estamos de fronte ao pared\u00c3\u00b3n.
\n– Xa te esqueciches de todo o que eu por ti fixen, a valent\u00c3\u00ada coa que me enfrontei aquel d\u00c3\u00ada para volver darche a vida. Vexo que o \u00c3\u00a9xito te cambiou; es fr\u00c3\u00ada coma a t\u00c3\u00baa nai.
\n– Non entendo cal \u00c3\u00a9 a d\u00c3\u00a9beda que eu te\u00c3\u00b1o contra\u00c3\u00adda no teu banco de xenerosidade xuvenil, porque, supo\u00c3\u00b1o que te referir\u00c3\u00a1s a aquela d\u00c3\u00a9cada de inseguridade; o que fixeches por min, ben puideches non telo feito nunca, a\u00c3\u00adnda que cho agradezo. Esas acci\u00c3\u00b3ns non te\u00c3\u00b1en maior m\u00c3\u00a9rito que o das grazas dadas en forma de son, e se iso non che basta, ma\u00c3\u00b1\u00c3\u00a1 recibir\u00c3\u00a1s un talonario cunha boa remuneraci\u00c3\u00b3n econ\u00c3\u00b3mica. Non entendo sequera o significado desta situaci\u00c3\u00b3n.
\n– E vaste sen m\u00c3\u00a1is. Xa non te lembras de onde v\u00c3\u00a9s?
\n– Iso hai tempo que quixen borralo, e agora non \u00c3\u00a9 momento para volvelo rememorar.
\n– Remexer na merda de vez en cando tam\u00c3\u00a9n \u00c3\u00a9 bo. S\u00c3\u00b3 quero que me escoites un momento.
\n– … est\u00c3\u00a1 ben… Escoitareite, pois. Camareiro, outra do mesmo.<\/p>\n

Paisaxe calada polo bafo de suor nos cristais. \u00c3\u008da fr\u00c3\u00ado pero o corpo sen vida da moza deixara de exhalar bafaradas de angustia pola boca hab\u00c3\u00ada xa unha hora. A\u00c3\u00adnda que intentaran practicarlle unha masaxe cardiorrespiratoria, a resurrecci\u00c3\u00b3n s\u00c3\u00b3 foi descrita en tempos de Cristo. A imaxe que peiteaba a tir\u00c3\u00b3ns de crueldade a habitaci\u00c3\u00b3n, deixara os cabelos rompidos nas retinas dos videntes: os ollos abertos coma l\u00c3\u00a1mpadas apagadas non reflect\u00c3\u00adan o pracer da derradeira inxecci\u00c3\u00b3n de cabalo nas veas da ingua, sen\u00c3\u00b3n o inmenso pozo lacrimoso no que a moza se metera seca e amencera mollada; a pel contracta, agarrotada nos m\u00c3\u00basculos, parec\u00c3\u00ada tremer ao son descompasado daquela aparencia nevada con brotes de moras esculpidas por todo o corpo ferido que en posici\u00c3\u00b3n case fetal, ficara eivado e t\u00c3\u00adsico.
\nS\u00c3\u00baa irm\u00c3\u00a1 deixara de crer nos santos no instante en que pisou aquel lugar asolagado de vermes comendo no interior da s\u00c3\u00baa irm\u00c3\u00a1;logo ir\u00c3\u00ada \u00c3\u00a1 misa a desbarrar, axeonllada e en forma de rezos, nos foci\u00c3\u00b1os traidores da falsidade que aquelas figuras de madeira sab\u00c3\u00adan converter en divindade para crearen, pola contra, un sentimento de devoci\u00c3\u00b3n ac\u00c3\u00a9rrima na xente crente.
\n– Hoxe que facemos, meu?
\n– Eu non sei qu\u00c3\u00a9 haber\u00c3\u00a1 pola casa para beber pero…
\n– Est\u00c3\u00a1 calado, pasp\u00c3\u00a1n, como imos coller borracheira a golpe de luns? A\u00c3\u00adnda estou media pampa pola de onte…
\n– Ti non sabes beber, muller. O mellor que hai para comezar o novo d\u00c3\u00ada \u00c3\u00a9 unha copi\u00c3\u00b1a de co\u00c3\u00b1ac, receitoullo o m\u00c3\u00a9dico a meu pai. Eu te\u00c3\u00b1o a botella na mesi\u00c3\u00b1a de noite.
\n– Xan, ti de verdade cres nesas cousas, meu? Teu pai \u00c3\u00a9 un alcoh\u00c3\u00b3lico e se segues bebendo as\u00c3\u00ad vas acabar coma el. Anda, p\u00c3\u00a1same un pito.
\n– Mira para o teito e cala, oh, non me fagas erguer agora.
\n– Fai favor.
\n– Vou.<\/p>\n

Os dous camaradas fulminaban as horas en conversas de xuventude coa intenci\u00c3\u00b3n de buscaren un divertimento que fose o encargado de rexeitar o aburrido do coti\u00c3\u00a1n, sempre na presenza mutua. D\u00c3\u00baas almas xemelgas viv\u00c3\u00adan por medio dun mesmo pulm\u00c3\u00b3n, resolv\u00c3\u00adan acougos de mocidade nunha mesma mente e cami\u00c3\u00b1aban de par da solemne amizade que os fixo decaer.<\/p>\n

– Lena, hoxe Cibrao d\u00c3\u00adxome se \u00c3\u00ada con eles ao Campinho, que lles van coller os do grupo ao Caravel algo diso para liar. Ti v\u00c3\u00a9s comigo, va que si?
\n– Para liar? E non ter\u00c3\u00a1s ti bastante que ra\u00c3\u00b1ar que ir con eses? Sabes no que andan metidos, non? Eu paso diso, Xan, que despois a xente fala e xa sabes como \u00c3\u00a9 mi\u00c3\u00b1a nai.
\n– Ve\u00c3\u00b1a, muller, que \u00c3\u00a9 s\u00c3\u00b3 hoxe, e se nos aburrimos, \u00c3\u00admonos e f\u00c3\u00b3ra.<\/p>\n

Ignorantes, prend\u00c3\u00adan o incipiente lume do descontrol, nac\u00c3\u00ada neles a marxinaci\u00c3\u00b3n da mutaci\u00c3\u00b3n persoal que aquelas substancias lles produc\u00c3\u00adan. Segu\u00c3\u00adan unidos pola atracci\u00c3\u00b3n inconsciente dos seus sexos, polos segredos a voces que lles parec\u00c3\u00adan rid\u00c3\u00adculos cando baixo ese manto groso de risadas involuntarias se desfac\u00c3\u00adan en burlas cara \u00c3\u00a1s propias confesi\u00c3\u00b3ns. Non desexaban m\u00c3\u00a1is que a compa\u00c3\u00b1a o un do outro nese estado obnubilado e relaxante de pacifismo e conformidade do ser\u00c3\u00a1n, o cal non ocupaban m\u00c3\u00a1is que nas s\u00c3\u00baas troulas de pasividade. Mesturaban a rebeld\u00c3\u00ada e a ausencia de conxunturas das que aproveitarse e fuxir da realidade perigosa e dani\u00c3\u00b1a que, nas horas mortas de deambular e resultados intanx\u00c3\u00adbeis, os fac\u00c3\u00adan evadirse pola Vila d’Esperan\u00c3\u00a7a. Que paradigma esponxiforme aquel que o nome do lugar conti\u00c3\u00b1a e o seu cerebro plano perdera sen volver atopar! Sent\u00c3\u00adanse dous fillos putativos da vida, que foran repudiados e sinalados como rasquizos infrutuosos da sociedade, feitos m\u00c3\u00a1rtires exemplos da herex\u00c3\u00ada espuria. Eran inertes nun mundo hostil que as circunstancias lles foran asignando: ela era a pequena de sete irm\u00c3\u00a1s e segundo a propia visi\u00c3\u00b3n, era considerada o \u00c3\u00banico ser carente de utilidade male\u00c3\u00a1bel da familia, pois o seu car\u00c3\u00a1cter agresivo e impetuoso cara a s\u00c3\u00baa nai -entubada no fanatismo relixioso incapaz de respectar a diversidade crom\u00c3\u00a1tica, causa que a fac\u00c3\u00ada padecer e alporizarse sen motivo- reflect\u00c3\u00ada, ao entender do resto de conx\u00c3\u00a9neres con parentesco fraternal, a s\u00c3\u00baa \u00c3\u00adnfima valor como persoa e filla, as\u00c3\u00ad como a s\u00c3\u00baa cegueira espiritual ao non conceder a existencia preconcibida de deus; el manti\u00c3\u00b1a a mentalidade feble e pueril da infancia e os pensamentos libres de maldade, en oposici\u00c3\u00b3n aos desexos esquizofr\u00c3\u00a9nicos daquela equivocaci\u00c3\u00b3n da natureza que a morfolox\u00c3\u00ada fac\u00c3\u00ada apelalo pai, reservados para a conquista intacta de horizontes al\u00c3\u00a9n da deformidade grotesca que o presente perturbaba neles, e agochados tras a atractiva sensualidade do sorriso viril en emancipaci\u00c3\u00b3n, ese aspecto no que as amigas de s\u00c3\u00baa nai inspiraban os seus so\u00c3\u00b1os nocturnos, imaxinando preto dos seus narices o olor a pel nova, e ben era certo que calquera moza pod\u00c3\u00ada prendarse do seu retrato. Con todo, os dous desfrutaban das s\u00c3\u00baas aventuras abstractas e vilipendiaban contra da cosmolox\u00c3\u00ada positiva que outros entes estaban a fabricar, grazas ao feito gravitatorio da pasta exercido no prato circular, sen teren en conta o crecemento da dor polo illado bald\u00c3\u00ado da alma que eles arrastraban, agora sen preocuparse, pois a droga acoug\u00c3\u00a1balles a dor. E segu\u00c3\u00adan a esbardallar no desasosego, a inventar figuras sobre aquel ceo infinito de constelaci\u00c3\u00b3ns- as mesmas que non pensaban alcanzar-, e dramatizaban di\u00c3\u00a1logos vespertinos en ton de parodia .<\/p>\n

– T\u00c3\u00adtulo p\u00c3\u00b3stumo \u00c3\u00a1 parida do s\u00c3\u00a9culo: O coloquio dos cans.
\n– E iso que significa, Lena?
\n– …bo, es pastranci\u00c3\u00b1o eh? Que rapaz! A\u00c3\u00ad vai, ti s\u00c3\u00a9gueme a corrente.
\n– S\u00c3\u00a9caseme a boca, Lena.
\n– E que queres que lle faga, que che cuspa nela?
\n– Non, que me biques nela, jajajajaja…
\n– Jajajaja….
\n– Que comiches hoxe, Lena?
\n– Esp\u00c3\u00a1rragos da horta do b\u00c3\u00a9bedo de teu pai, jajaja.
\n– Jajajaja, ese d\u00c3\u00a1lle ao opio, ao p\u00c3\u00ado-llo…jajaja…ollo<\/p>\n

“…Po\u00c3\u00b1ereiche un caravel vermello, pero s\u00c3\u00b3 un, at\u00c3\u00a9 que se afogue no mar do pranto. As rapazas bonitas non choran…ai, se os santos chorasen, isto \u00c3\u00ada parecer un pano de lamentos. E v\u00c3\u00b3s se forades traballar que vindes aqu\u00c3\u00ad para semellar mellores persoas, ante quen?, ante catro anacos de madeira ro\u00c3\u00adda polos ratos, que en canto vos descoidedes, c\u00c3\u00b3menvos os ollos…Conmov\u00c3\u00a9devos v\u00c3\u00b3s que tendes a quen rezar, m\u00c3\u00a1is beatas, de profesi\u00c3\u00b3n aparentar, mal raio me leve se quero formar parte, maldito o d\u00c3\u00ada no que a tal sitio vin dar…Sand\u00c3\u00adas, loucas, non vos quero ver diante.”<\/p>\n

Entrou pola porta afogando na desesperaci\u00c3\u00b3n do impotente, en desexos abertos de algu\u00c3\u00a9n que puidese socorrer o latexo parado. Daquela todo berro de auxilio ser\u00c3\u00ada parello a discapacidade dun xordo para marcar o pulso dunha “bossa-nova”. Anhelos no aire convulso da exasperaci\u00c3\u00b3n. Deixouse caer, esmagada e tr\u00c3\u00a9mula, a car\u00c3\u00b3n de Lena ou daquilo que perdura tras a morte f\u00c3\u00adsica (se en realidade se pode percibir ou gardar permanente algo), e os seus xeonllos cravados na liquidez do chan parec\u00c3\u00adan querer furalo e esnaquizarse co fenecer incalcul\u00c3\u00a1bel da ca\u00c3\u00adda. Xa, que importancia adquirir\u00c3\u00ada o todo. Rexenerar as febras sen saz\u00c3\u00b3n de vida ser\u00c3\u00ada unha vicisitude incorrecta falt\u00c3\u00a1ndolle a necesaria finalidade da conclusi\u00c3\u00b3n \u00c3\u00b3ptima, semellante a un exordio preliminar cara a nada. O arrecendo ori\u00c3\u00bando da vitalidade mestur\u00c3\u00a1base con aqueloutro da mingua total. Apertou a face contra o seu peito e liberouse das b\u00c3\u00a1goas xunto cos necesarios alaridos de impotencia. Choraba de rabia, de malestar contra\u00c3\u00addo. Agora os veci\u00c3\u00b1os comezaban a se xuntar ao p\u00c3\u00a9 do cad\u00c3\u00a1ver e da irm\u00c3\u00a1.<\/p>\n

– Se un consello a vida me veu ensinar \u00c3\u00a9 o de non recorrer a outros alleos a ti, porque a t\u00c3\u00baa miseria non lle importa a ningu\u00c3\u00a9n, e non optes pola s\u00c3\u00baplica, oh non!, canto te\u00c3\u00b1o rabiado por dentro para non obter man ningunha que me asegurase tranquilidade!. Iranse polas ramas para non atender \u00c3\u00a1s t\u00c3\u00baas necesidades, coma unha operadora que te deixa colgada do tel\u00c3\u00a9fono, talmente. Ti es un obst\u00c3\u00a1culo na s\u00c3\u00baa met\u00c3\u00b3dica diaria; un, como che dir\u00c3\u00ada…, un algo que lles resulta inc\u00c3\u00b3modo e non queren ter estorbando. Por iso sempre che contestar\u00c3\u00a1n con evasivas para non axudarte. E a humillaci\u00c3\u00b3n que a desidia dos que acodes che fai pasar, non lla desexo a ningu\u00c3\u00a9n. Nin aos que os por favores me rexeitaron e a boca me fixeron calar. Pero cando lin no xornal aquela noticia de esperanza e vin a t\u00c3\u00baa fotograf\u00c3\u00ada pensei para os meus adentros no tempo empregado que temos pasado xuntas.<\/p>\n

– S\u00c3\u00adntoo, Mar\u00c3\u00ada, eu tam\u00c3\u00a9n pensei en ti, moito. Lamento na alma terme portado despectiva e austera, pero a vida non foi un cami\u00c3\u00b1o de rosas, m\u00c3\u00a1is ben de espi\u00c3\u00b1os crav\u00c3\u00a1ndoseme. Dime, quen \u00c3\u00a9 a avogada que non ten leis na man para enfrontarse \u00c3\u00a1 realidade? Pero agora ser\u00c3\u00a1 diferente, agora podo respirar. Estaba farta de actuar cara a min mesma. Necesitaba limpar o nome de algu\u00c3\u00a9n merecedor, non da escoura que a min se apegaba, e o nome de Lena est\u00c3\u00a1 a relucir. Troux\u00c3\u00a9chesme o abrigo da tranquilidade, e non quero que vos vaiades m\u00c3\u00a1is.<\/p>\n

– Eu quixese ter comigo a vida, pero non podo. Cons\u00c3\u00b3lame saber que encerrados non volver\u00c3\u00a1n facerme mal. Nin a min nin a outros tantos coma Lena. Espero que leven tal castigo coma o que o caravel levou.<\/p>\n

Ring, ring…ring, ring…
\n– Si?<\/em>
\n– Xan, meu…
\n–“Aqu\u00c3\u00ad no hay ning\u00c3\u00ban ‘San'” <\/em>
\n– \u00c3\u2030 Madrid o que me mata, Xan, por que te marchaches antes ca min, meu?
\n– “Perdone? Se equivoca de n\u00c3\u00bamero, lo siento”<\/em>
\n– Creo que me pasei coa dose…
\n– …pipipipipipipi…
\n– …<\/p>\n

\n\t\t\t\t\tTweet<\/a>\n\t\t\t\t<\/div><\/div>
\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\"Fb-Button\"\n\t\t\t\t\t<\/a>\n\t\t\t\t<\/div>
<\/fb:like><\/div><\/div>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Tras as recepci\u00c3\u00b3ns mutuas, con sa\u00c3\u00bados e apertas finxidos, as d\u00c3\u00baas s\u00c3\u00a9ntanse nas respectivas cadeiras e piden unha cervexa e unha auga sen burbullas dunha marca especial que te\u00c3\u00b1en reservada para o seu consumo; semellan diferentes s\u00c3\u00b3 nunha vista vaga … Sigue lendo →<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"parent":22,"menu_order":19,"comment_status":"open","ping_status":"closed","template":"","meta":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.barbantia.es\/www\/cont\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/27"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.barbantia.es\/www\/cont\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.barbantia.es\/www\/cont\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.barbantia.es\/www\/cont\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.barbantia.es\/www\/cont\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=27"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/www.barbantia.es\/www\/cont\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/27\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":648,"href":"https:\/\/www.barbantia.es\/www\/cont\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/27\/revisions\/648"}],"up":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.barbantia.es\/www\/cont\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/22"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.barbantia.es\/www\/cont\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=27"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}