{"id":35,"date":"2005-10-30T16:41:56","date_gmt":"2005-10-30T15:41:56","guid":{"rendered":"http:\/\/www.barbantia.org\/cont\/index.php\/comisions\/fardel-de-palabras\/o-vendedor-de-sonos\/"},"modified":"2013-02-19T16:33:12","modified_gmt":"2013-02-19T15:33:12","slug":"o-vendedor-de-sonos","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/www.barbantia.es\/www\/cont\/index.php\/comisions\/fardel-de-palabras\/o-vendedor-de-sonos\/","title":{"rendered":"O vendedor de soños"},"content":{"rendered":"

por Mar\u00c3\u00ada Loureiro<\/em><\/p>\n

Ti\u00c3\u00b1a as mans manchadas de tanto pintar. Os veci\u00c3\u00b1os cham\u00c3\u00a1bano o se\u00c3\u00b1or das cores, a\u00c3\u00adnda que el nunca se decatara. Os nenos consider\u00c3\u00a1bano o creador do seu mundo imaxinario e non era de estra\u00c3\u00b1ar, xa que a iso mesmo se dedicaba: a pintar so\u00c3\u00b1os. Fora el quen debuxara as estrelas na noite e lle daba cor \u00c3\u00b3 arco da vella cando o ceo quedaba triste despois das forte chuvieiras.
\nTraballaba por encarga nunha oficina do \u00c3\u00baltimo andar do edificio m\u00c3\u00a1is alto da vila. O seu taller era moi peculiar. Nada m\u00c3\u00a1is entrar nel sent\u00c3\u00adas como a alegr\u00c3\u00ada che inundaba de arriba a abaixo. A maior\u00c3\u00ada das paredes estaban decoradas e o resto permanec\u00c3\u00adan ocultas tras uns altos andeis que conti\u00c3\u00b1an milleiros de sobres, paquetes e tarri\u00c3\u00b1os de cores, esperando ser entregados \u00c3\u00b3s seus compradores. O vendedor ti\u00c3\u00b1a moitos clientes, porque o mundo andaba falto de imaxinaci\u00c3\u00b3n e el posu\u00c3\u00ada a receita axeitada para remedialo, pois era o \u00c3\u00banico en todo o universo que exerc\u00c3\u00ada ese emprego. No centro da oficina estaba a grande mesa de despacho na que atend\u00c3\u00ada \u00c3\u00a1 clientela e xusto detr\u00c3\u00a1s hab\u00c3\u00ada unha porta pola que ningu\u00c3\u00a9n m\u00c3\u00a1is ca el pasara, pois era al\u00c3\u00ad onde traballaba e daba vida \u00c3\u00a1s s\u00c3\u00baas creaci\u00c3\u00b3ns.
\nO vendedor ti\u00c3\u00b1a moi boa reputaci\u00c3\u00b3n, a\u00c3\u00adnda que o seu labor non era nada f\u00c3\u00a1cil. Pasaba o d\u00c3\u00ada repartindo ledicia, regalando ilusi\u00c3\u00b3ns, fabricando esperanza e pintando so\u00c3\u00b1os. Hab\u00c3\u00ada algunha xente que acud\u00c3\u00ada a el como \u00c3\u00baltimo recurso, porque xa perderan todos os desexos que alg\u00c3\u00ban d\u00c3\u00ada tiveran. Un deses desesperados era eu.
\nA primeira vez que entrei no seu despacho sent\u00c3\u00adn unha sensaci\u00c3\u00b3n de \u00c3\u00a1nimo que fixo que me esquecera do pouco convencido que estaba de que aquilo fose funcionar. Mentres o esperaba, decateime de que tres ou catro obxectos, que semellaban globos, flotaban no cuarto.
\n-Son ilusi\u00c3\u00b3ns -dixo o vendedor mentres se achegaba para estreitarme a man. Confeso que me sorprenderon as s\u00c3\u00baas palabras, pero o certo era que eu nunca vira ninguna das estra\u00c3\u00b1as cousas que al\u00c3\u00ad hab\u00c3\u00ada.
\nEstivemos falando un bo anaco no cal chegamos \u00c3\u00a1 conclusi\u00c3\u00b3n de que eu era un daqueles clientes que non sab\u00c3\u00ada o que quer\u00c3\u00ada, pero que estaba tan angustiado que necesitaba de algo urxente para levantar a moral. Finalmente, decidiu pintarme un fermoso so\u00c3\u00b1o, o que deber\u00c3\u00ada facerme feliz durante algunhas semanas ou incluso meses, e as\u00c3\u00ad foi.
\nVolv\u00c3\u00adn varias veces m\u00c3\u00a1is xunto \u00c3\u00b3 vendedor e nunha das \u00c3\u00baltimas visitas, levei \u00c3\u00a1 familia. A mi\u00c3\u00b1a muller vira con asombro e ledicia o r\u00c3\u00a1pido cambio que sufrira o meu estado de \u00c3\u00a1nimo e ped\u00c3\u00adrame que a levara canda min. Tam\u00c3\u00a9n nos acompa\u00c3\u00b1ou a nosa filla L\u00c3\u00baa, que ti\u00c3\u00b1a moitas ganas de co\u00c3\u00b1ecelo, polo que o\u00c3\u00adra falar del na escola. Fix\u00c3\u00a9monos rapidamente amigos e, sempre que pod\u00c3\u00ada, vi\u00c3\u00b1a pasar o intre connosco. \u00c3\u201c cabo de certo tempo, ofreceuse a coidar \u00c3\u00a1 nena despois do colexio, porque eu e a mi\u00c3\u00b1a muller traballabamos durante todo o d\u00c3\u00ada. As\u00c3\u00ad que L\u00c3\u00baa pasaba as tardes no despacho do vendedor.
\nCo paso dos d\u00c3\u00adas, a rapaza foise facendo m\u00c3\u00a1is alegre, emotiva e divertida, e ademais os seus estudos comezaron a ir mellor. Not\u00c3\u00a1base a influencia que o vendedor exerc\u00c3\u00ada nela e viceversa, porque el, acostumado \u00c3\u00a1 soidade do seu taller, descubriu o divertido que resultaba ter compa\u00c3\u00b1a. L\u00c3\u00baa interes\u00c3\u00a1base moito polo traballo de creador de so\u00c3\u00b1os e aprendeu moitas cousas interesantes, mesmo se lle permitiu entrar no cuarto onde traballaba o seu amigo.
\nPero o vendedor enfermou gravemente e ning\u00c3\u00ban m\u00c3\u00a9dico lle atopaba cura a aquela terrible enfermidade. Os seus clientes caeron nunha gran depresi\u00c3\u00b3n e t\u00c3\u00b3dolos habitantes da vila comezaban a volverse pesimistas. Alg\u00c3\u00bans dic\u00c3\u00adan que sen o pintor de so\u00c3\u00b1os, a alegr\u00c3\u00ada acabar\u00c3\u00adase e o mundo rematar\u00c3\u00ada perdendo todas as cores. Todos estabamos moi preocupados e non sabiamos que podiamos facer para remediar a situaci\u00c3\u00b3n na que nos atopabamos.
\nSucedeu, ent\u00c3\u00b3n, que chegou \u00c3\u00a1 vila unha famosa menci\u00c3\u00b1eira, que sabedora do que estaba ocorrendo, ofrec\u00c3\u00a9rase a axudar no que puidese. Nada m\u00c3\u00a1is ver \u00c3\u00b3 enfermo, soubo o motivo do seu padecemento:
\n– Imos ver…Si, creo que…Claro!- exclamou a menci\u00c3\u00b1eira- Era o que eu pensaba. Este home padece unha terrible enfermidade case imposible de curar.
\n-Case…! Ent\u00c3\u00b3n \u00c3\u00a9 que hai posibilidades… Vostede poder\u00c3\u00ada salvalo!
\n-Non, non creo… Quizais, se chegara a ter axuda dalgunhas dos mellores especialistas de toda Galiza, se cadra… En todo caso as posibilidades son m\u00c3\u00adnimas, pero tentarei facer todo o posible -contestou con firmeza.
\nDe seguido correu a nova e comezaron a chegar de todas partes m\u00c3\u00a9dicos, meigas, menci\u00c3\u00b1eiros… Pero a xente da vila non as ti\u00c3\u00b1a todas consigo e decidiron que algu\u00c3\u00a9n ti\u00c3\u00b1a que exercer o traballo de creador de ilusi\u00c3\u00b3ns, por se a cousa non sa\u00c3\u00ada como era de esperar. Foron moitos os que quixeron probar sorte, pero ningu\u00c3\u00a9n foi quen de desempe\u00c3\u00b1alo e o \u00c3\u00banico que conseguiron pintar, m\u00c3\u00a1is ben semellaba un pesadelo que outra cousa.
\nA tensi\u00c3\u00b3n \u00c3\u00ada aumentando a medida que pasaban os d\u00c3\u00adas. O vendedor empeoraba considerablemente e os curandeiros parec\u00c3\u00adan non dar atopado un remedio axeitado. Non se lle permit\u00c3\u00ada recibir visitas e cando xa todos comezabamos a temer o peor, o convalecente quixo falar coa mi\u00c3\u00b1a filla en privado.
\nNon souben que lle contou ata unha semana m\u00c3\u00a1is tarde, pero en todo ese tempo a mi\u00c3\u00b1a filla pasou as tardes no taller. Non sabiamos o que fac\u00c3\u00ada al\u00c3\u00ad e ela tampouco falaba do tema, pero o certo era que parec\u00c3\u00ada haber moita actividade dentro, sobre todo polos estra\u00c3\u00b1os ru\u00c3\u00addos que se escoitaban cando estabas preto da porta.
\nO tempo pasaba moi lixeiro e xa perderamos a esperanza de que el sobrevivira, a\u00c3\u00adnda que a mi\u00c3\u00b1a pequena aseguraba que non pod\u00c3\u00ada morrer. A vida envolveuse de tristura e o mundo, como se fose lavado con lixivia, comezaba a destinxir. Ent\u00c3\u00b3n, ocorreu algo terrible… A vila comezou axi\u00c3\u00b1a a tinxirse de branco e negro… e ningu\u00c3\u00a9n pensaba en facer nada \u00c3\u00b3 respecto, xa que o mal humor, o ego\u00c3\u00adsmo e a envexa est\u00c3\u00a9ndense coma se dunha praga se tratase.
\nL\u00c3\u00baa pediume que a levase a ver \u00c3\u00b3 vendedor. Pasou un par de minutos falando con el e logo d\u00c3\u00adxome que me despedise del. A partir de aqu\u00c3\u00ad todo aconteceu moi axi\u00c3\u00b1a e s\u00c3\u00b3 puiden escoitarlle dicir \u00c3\u00a1 rapaza que chegara o momento e vina sa\u00c3\u00adr correndo do hospital. Iso \u00c3\u00a9 todo o que recordo antes de que se produciuse a explosi\u00c3\u00b3n, si… a explosi\u00c3\u00b3n. Cando sa\u00c3\u00adn f\u00c3\u00b3ra vino todo como se estivese metido nun so\u00c3\u00b1o… O ceo, as \u00c3\u00a1rbores, as casas… Todo, absolutamente todo rebordaba cor e alegr\u00c3\u00ada. E ent\u00c3\u00b3n comecei a comprender…
\nFun paseando pola vila, cousa que non fixera dende hab\u00c3\u00ada moito tempo, observando toda a vida que rexurdira de repente. A xente, o mesmo ca min, estaba abraiada e o\u00c3\u00adanse risas por todas partes. Un neno corr\u00c3\u00ada agarrando un globo… ou era unha ilusi\u00c3\u00b3n? Soltei unha gargallada e foi cando mirei cara \u00c3\u00a1 praia e vin unha nena, que sentada no alto dun penedo, observaba o mar.
\nSentei \u00c3\u00b3 car\u00c3\u00b3n de L\u00c3\u00baa en silencio, sen saber que dicir, pois sab\u00c3\u00ada o moito que quer\u00c3\u00ada \u00c3\u00b3 vendedor. Pero adiant\u00c3\u00b3useme e falou antes ca min.
\n-Estou moi contenta, porque despois de que o noso amigo pasase toda a vida facendo posibles os so\u00c3\u00b1os para os demais, por fin se cumpriron os seus… -houbo unha pausa- Unha vez d\u00c3\u00adxome que dende neno desexara estar no sorriso da xente e vivir en cada unha das cores…e conseguiuno.-d\u00c3\u00adxome con b\u00c3\u00a1goas nos ollos.
\n-Si, ti\u00c3\u00b1as raz\u00c3\u00b3n. El \u00c3\u00a9 inmortal -non sab\u00c3\u00ada que m\u00c3\u00a1is dicirlle. Sab\u00c3\u00ada o que estaba sentindo… Levantei a vista e decateime de que a noite se nos botaba enriba… e continuei:
\n– Sabes? Todos din que foi el quen pintou as estrelas no firmamento.
\nEla sorriume e os dous miramos o ceo. Nese intre pasou unha estrela fugaz.<\/p>\n

\n\t\t\t\t\tTweet<\/a>\n\t\t\t\t<\/div><\/div>
\n\t\t\t\t\t\n\t\t\t\t\t\t\"Fb-Button\"\n\t\t\t\t\t<\/a>\n\t\t\t\t<\/div>
<\/fb:like><\/div><\/div>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

por Mar\u00c3\u00ada Loureiro Ti\u00c3\u00b1a as mans manchadas de tanto pintar. Os veci\u00c3\u00b1os cham\u00c3\u00a1bano o se\u00c3\u00b1or das cores, a\u00c3\u00adnda que el nunca se decatara. Os nenos consider\u00c3\u00a1bano o creador do seu mundo imaxinario e non era de estra\u00c3\u00b1ar, xa que a … Sigue lendo →<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"parent":22,"menu_order":16,"comment_status":"open","ping_status":"closed","template":"","meta":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.barbantia.es\/www\/cont\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/35"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.barbantia.es\/www\/cont\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.barbantia.es\/www\/cont\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.barbantia.es\/www\/cont\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.barbantia.es\/www\/cont\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=35"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/www.barbantia.es\/www\/cont\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/35\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":640,"href":"https:\/\/www.barbantia.es\/www\/cont\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/35\/revisions\/640"}],"up":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.barbantia.es\/www\/cont\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/22"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.barbantia.es\/www\/cont\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=35"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}