{"id":44,"date":"2005-11-03T22:51:58","date_gmt":"2005-11-03T21:51:58","guid":{"rendered":"http:\/\/www.barbantia.org\/cont\/index.php\/comisions\/fardel-de-palabras\/a-cabareteira\/"},"modified":"2013-02-19T16:32:33","modified_gmt":"2013-02-19T15:32:33","slug":"a-cabareteira","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/www.barbantia.es\/www\/cont\/index.php\/comisions\/fardel-de-palabras\/a-cabareteira\/","title":{"rendered":"A CABARETEIRA"},"content":{"rendered":"<p style=\"text-align: justify;\">por<em> Mar\u00c3\u00ada Santos Redondo<\/em><\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">Rosa era unha vella tola, antiga cabareteira dos anos cincuenta, comesta de tanta maquillaxe barata que usara ao longo da s\u00c3\u00baa axitada vida. Dic\u00c3\u00adase que o motivo da s\u00c3\u00baa presenza no balneario fora loucura de amor, por un mari\u00c3\u00b1eiro que a namorou nos seus anos de xuventude, pero que nunca m\u00c3\u00a1is regresou a aquel porto. O certo \u00c3\u00a9 que hai rumores que matan, e matan porque son moi certos.<br \/>\nCham\u00c3\u00a1banlle o balneario, para suavizalo, pero en realidade era un deses lugares murchos onde levan aos incomprendidos da sociedade. O d\u00c3\u00ada que chegou al\u00c3\u00ad o ceo estaba gris e as p\u00c3\u00b3las das \u00c3\u00a1rbores bailaban a s\u00c3\u00baa danza sinistra d\u00c3\u00a1ndolle a benvida. Pensou que estaba morta e os homes con camisa branca que a levaban suxeita polos brazos eran anxos, e ela atop\u00c3\u00a1base \u00c3\u00a1s portas do ceo. Pero aquela ilusi\u00c3\u00b3n durou pouco, pois o tremendo portal\u00c3\u00b3n negro que se alzaba ameazante ante ela non pod\u00c3\u00ada ser a entrada ao reino celestial.<br \/>\nPara afrontar as longas horas al\u00c3\u00ad dentro sum\u00c3\u00adase nos recordos; era a \u00c3\u00banica forma de non caer na verdadeira loucura&#8230;Sent\u00c3\u00a1base a car\u00c3\u00b3n da vent\u00c3\u00a1 do seu cuarto e imaxin\u00c3\u00a1base cos seus vestidos de pedrer\u00c3\u00ada e plumas, tac\u00c3\u00b3ns de agulla sen fin e unha longa boquilla sostendo un eterno cigarro, pero logo espertaba do seu sono e suspiraba con tristeza enturbando o cristal que a separaba do mundo. &#8220;Aqu\u00c3\u00ad non podes fumar, Rosa&#8221;, dic\u00c3\u00adalle algu\u00c3\u00a9n dende o corredor.<br \/>\nRosa non ti\u00c3\u00b1a a ningu\u00c3\u00a9n. O xoves, d\u00c3\u00ada de visitas, sent\u00c3\u00a1base nun banco de pedra, baixo a vella cerdeira, e quedaba al\u00c3\u00ad ata a hora de cear, cando familiares e amigos dos residentes xa marcharan reconciliados coas s\u00c3\u00baas conciencias, por dedicarlles un anaco do seu tempo a eses seres queridos esquecidos naquel escuro recuncho do mundo.<br \/>\nUnha tarde calquera dun xoves calquera pensaba Rosa baixo a cerdeira naquela noite de estrea no Cabaret dos Blues, onde adoitaba actuar. A corista principal non aparecera esa noite, polo que pensaron en Rosa para substitu\u00c3\u00adla. A obra cham\u00c3\u00a1base Feitizos do Mar Negro e a\u00c3\u00adnda Rosa recorda as vermellas transparencias do vestido que deixaban entrever as s\u00c3\u00baas infinitas pernas. Esa noite cantou, bailou e fumou coma unha deusa pag\u00c3\u00a1 sobre o taboado e decidiu que quer\u00c3\u00ada morrer sobre un escenario. Esa mesma noite co\u00c3\u00b1eceu ao home que a far\u00c3\u00ada tolear de paix\u00c3\u00b3n. Un barco de pesca atracara no porto da aldea esa semana. O Cabaret dos Blues era o mellor recollemento para aquelas almas solitarias que chegaban a terras desco\u00c3\u00b1ecidas en busca da calor que non atopaban no fr\u00c3\u00ado oc\u00c3\u00a9ano. V\u00c3\u00adronse e namoraron e Rosa viviu os tres d\u00c3\u00adas m\u00c3\u00a1is intensos da s\u00c3\u00baa vida, pero o que non sab\u00c3\u00ada \u00c3\u00a9 que os amores dos mari\u00c3\u00b1eiros l\u00c3\u00a9vaos o mar co mesmo arrebato co que os trae. El prometeulle que ser\u00c3\u00ada capit\u00c3\u00a1n dun veleiro xigante e vir\u00c3\u00ada alg\u00c3\u00ban d\u00c3\u00ada a buscala. As ondas do mar lev\u00c3\u00a1ronse ao mari\u00c3\u00b1eiro e con el o coraz\u00c3\u00b3n e a cordura de Rosa a cabareteira.<br \/>\nXa empezaba a anoitecer e as cereixas enriba dela bailaban ao son do vento. Non ti\u00c3\u00b1a apetito para ir ao comedor, as\u00c3\u00ad que preferiu subir ao seu cuarto e acender o televisor. Sempre contaban algunha novidade na canle local, pequenos acontecementos nos pobos veci\u00c3\u00b1os da comarca que a liberaban virtualmente do seu illamento. A primeira imaxe que lle encheu a pupila foi a do porto, tan familiar e tan distante ao mesmo tempo. Falaban dun barco, un gran veleiro de madeira que chegara esa ma\u00c3\u00b1\u00c3\u00a1 conducido por un s\u00c3\u00b3 home. Rosa estremeceu e non puido m\u00c3\u00a1is que seguir escoitando mentres o coraz\u00c3\u00b3n lle bat\u00c3\u00ada con forza no peito. Dic\u00c3\u00adan que vi\u00c3\u00b1a buscando a unha muller, unha cabareteira vestida de vermello, esas foran as verbas que alcanzou a pronunciar aquel vello que disque toleara despois de afrontar os terribles perigos do mar durante toda unha vida. Rosa deixouse caer na cadeira, a car\u00c3\u00b3n da vent\u00c3\u00a1. Sacou a s\u00c3\u00baa eterna boquilla dun caix\u00c3\u00b3n, e al\u00c3\u00ad, queda, ensimesmada, feliz, esperou ao seu amor.<\/p>\n<div class=\"twttr_buttons\"><div class=\"twttr_twitter\">\n\t\t\t\t\t<a href=\"http:\/\/twitter.com\/share?text=A+CABARETEIRA\" class=\"twitter-share-button\" data-via=\"\" data-hashtags=\"\"  data-size=\"default\" data-url=\"https:\/\/www.barbantia.es\/www\/cont\/index.php\/comisions\/fardel-de-palabras\/a-cabareteira\/\"  data-related=\"\" target=\"_blank\">Tweet<\/a>\n\t\t\t\t<\/div><\/div><div class=\"fcbkbttn_buttons_block\" id=\"fcbkbttn_left\"><div class=\"fcbkbttn_button\">\n\t\t\t\t\t<a href=\"https:\/\/www.facebook.com\/140446132668582\" target=\"_blank\">\n\t\t\t\t\t\t<img src=\"\" alt=\"Fb-Button\" \/>\n\t\t\t\t\t<\/a>\n\t\t\t\t<\/div><div class=\"fcbkbttn_like \"><fb:like href=\"https:\/\/www.barbantia.es\/www\/cont\/index.php\/comisions\/fardel-de-palabras\/a-cabareteira\/\" action=\"like\" colorscheme=\"light\" layout=\"button_count\"  size=\"small\"><\/fb:like><\/div><\/div>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>por Mar\u00c3\u00ada Santos Redondo Rosa era unha vella tola, antiga cabareteira dos anos cincuenta, comesta de tanta maquillaxe barata que usara ao longo da s\u00c3\u00baa axitada vida. Dic\u00c3\u00adase que o motivo da s\u00c3\u00baa presenza no balneario fora loucura de amor, &hellip; <a href=\"https:\/\/www.barbantia.es\/www\/cont\/index.php\/comisions\/fardel-de-palabras\/a-cabareteira\/\">Sigue lendo <span class=\"meta-nav\">&rarr;<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"parent":22,"menu_order":15,"comment_status":"open","ping_status":"closed","template":"","meta":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.barbantia.es\/www\/cont\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/44"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.barbantia.es\/www\/cont\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.barbantia.es\/www\/cont\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.barbantia.es\/www\/cont\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.barbantia.es\/www\/cont\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=44"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/www.barbantia.es\/www\/cont\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/44\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":639,"href":"https:\/\/www.barbantia.es\/www\/cont\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/44\/revisions\/639"}],"up":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.barbantia.es\/www\/cont\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/22"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.barbantia.es\/www\/cont\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=44"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}