(Nel Vidal Barral)
\nMaribel ten unha horti\u00c3\u00b1a, e nela planta cebolas, e planta repolos, e tomates e pementos, e g\u00c3\u00bastalle coidar a horti\u00c3\u00b1a, e tela limpa, boniti\u00c3\u00b1a, arrincarlle as herbas, que dea bos froitos, porque os froitos da s\u00c3\u00baa horti\u00c3\u00b1a para ela son os mellores, porque son dela, porque os coida ela, e m\u00c3\u00admaos, e c\u00c3\u00b3meos. Maribel pod\u00c3\u00ada comprar as cebolas e os repolos, ou os tomates e os pementos, pero non \u00c3\u00a9 o mesmo, porque os da s\u00c3\u00baa horti\u00c3\u00b1a son dela, e como son dela, para ela son os mellores e, para que vai querer os de f\u00c3\u00b3ra? Maribel ten ollos e o\u00c3\u00addos e ela ben ve o que hai. Maribel ve que hai xente que quere aparentar m\u00c3\u00a1is do que \u00c3\u00a9 e hai xente normal, coma ela, \u00c3\u00a1 que lle d\u00c3\u00a1 igual, e ent\u00c3\u00b3n, \u00c3\u00a1 xente normal \u00c3\u00a1 que lle d\u00c3\u00a1 igual, \u00c3\u00a1 que non lle importa, di: “eu chego \u00c3\u00a1 casa e planto cebolas ou s\u00c3\u00a1colle as herbas aos repolos”, ent\u00c3\u00b3n esta xente non ten problema ning\u00c3\u00ban, e vive moi tranquila e feliz, como Maribel e como moitas como Maribel; pero hai outra que, claro, non ten unha horti\u00c3\u00b1a para botar cebolas, non ten nada. Ent\u00c3\u00b3n s\u00c3\u00b3 pode falar, pois, de ir de compras, e ir \u00c3\u00a1 cafetar\u00c3\u00ada, ou “me fui ayer al gimnasio” ou “me fui a tal o me fui a cual” porque, claro, queren vivir unha vida m\u00c3\u00a1is fina, ent\u00c3\u00b3n hai dous bandos, hai o bando que di: “ai, Maribel, no traes las u\u00c3\u00b1as nada cuidadas”, e Maribel dilles “e que, claro, fun sacarlles as herbas aos repolos e t\u00c3\u00a9\u00c3\u00b1oas un pouco descoidadas”. “Ai, Maribel, tienes que pintarte las u\u00c3\u00b1as e irte a la peluquer\u00c3\u00ada y te\u00c3\u00b1irte el pelo y hacerte unas mechitas”, e Maribel dilles “pero eu estou moi a gusto as\u00c3\u00ad”. Maribel pensa que hai dous bandos, como pensa que hai en todos os sitios. Como por exemplo coa xente hipotecada. Maribel ve que a xente hipotecada se ten por m\u00c3\u00a1is fina que a que est\u00c3\u00a1 sen hipotecar, porque a xente que quere ser fina, a maior\u00c3\u00ada da xente que quere ser fina, ou vive de alugueiro ou est\u00c3\u00a1 toda hipotecada; e iso ben o ve Maribel porque iso n\u00c3\u00b3tase. Maribel tam\u00c3\u00a9n vai \u00c3\u00a1 cafetar\u00c3\u00ada e vai de compras, tam\u00c3\u00a9n vai ao f\u00c3\u00batbol, pero tam\u00c3\u00a9n coida a s\u00c3\u00baa horta para que estea limpi\u00c3\u00b1a e dea bos froitos. Maribel non est\u00c3\u00a1 hipotecada, nin vive de alugueiro, porque para Maribel o dela \u00c3\u00a9 o mellor.<\/p>\n
(Nel Vidal Barral) Maribel ten unha horti\u00c3\u00b1a, e nela planta cebolas, e planta repolos, e tomates e pementos, e g\u00c3\u00bastalle coidar a horti\u00c3\u00b1a, e tela limpa, boniti\u00c3\u00b1a, arrincarlle as herbas, que dea bos froitos, porque os froitos da s\u00c3\u00baa horti\u00c3\u00b1a … Sigue lendo